Źródło wielkiej nienawiści- czyli queer okiem na Trash Humpers

Jest to film o ludziach bazujących jedynie na najbardziej podstawowych instynktach. Jest to film o artystach, którzy zupełnie nieświadomie tworzą najbardziej prowokacyjny performance. Jest to film o ludziach pieprzących śmieci. A może nie jest to film wcale? Może to zwykła prowokacja?

‘Trash Humpers’ zyskał rozgłos zanim jeszcze pojawił się na jakichkolwiek ekranach. Nie bez powodu jednak, ponieważ samo nazwisko reżysera odstraszyło moją koleżankę przed obejrzeniem go. Przyznam, że na mnie zadział niczym Human Centipide- zachęcił bezkompromisową graficznością recenzji i zdegustowaną reakcją publiczności. Ja po prostu lubię kino prowokacyjne.

Trudno jednak mówić o zwykłej prowokacji, kiedy jest to prowokacja artystyczna. Prawdopobnie w poszukiwaniach opinii na temat filmu, zderzycie się nieraz z negatywnym odbiorem osób przeklinających bezsensowność coraz bardziej niepokojących obrazów pojawiających się na ekranie. Jednak moim zdaniem, bezsensowność to ostatnie, co Trash Humpers zarzucić by można. Harmony Korine dokładnie przemyślał, co chciał przekazać i w jakim sposób, jedynie odczytanie i interpretacja mogą w tym przypadku stanowić problem.

'Trash Humpers’ to seria pociętych scen nakręconych domową kamerą ukazująca grupę nieciekawych indywiduów. Są to starcy (?) uprawiający seks ze śmieciami, drzewami, jak również całymi pojemnikami na śmieci. W między czasie jednak spotykają się z innymi, również przedziwnymi, aczkolwiek w dużo mniejszym stopniu, indywiduuami, którzy nie tylko są niezwykle odpychający społecznie, jak i, co ciekawsze, próbują zaimponować tytułowym trash humperom. Jeżeli chodzi o samich trash humperów, to moim zdaniem niezwykle ciekawie ukazują się oni na tle innych psycholi. W jakiś sposób tworzy to nowy rodzaj społeczeństwa, do ktorego ja jestem w stanie się przyzwyczaić, chociaż czynię to z przerażeniem.

I chyba to przerażenie jest tym, co nas od filmu głównie odpycha. Wyraźnie bowiem Harmony Korine nie chce od nas współczucia czy zrozumienia. Wręcz przeciwnie, Trash Humpers ma nas odstraszyć. Co gorsza, robi to w tak dosadny sposób, że wielu z was nie przetrwa tego filmu. A uwierzcie mi, Trash Humpers jest walką o przetrwanie.

W jakiś niesamowity sposób film o ludziach całkowicie odizolowanych od społeczeństwa najlepiej mówi o tym jakie społeczeństwo jest. Trash Humpers jest nieznośnym wierszem, którego analiz można doszukać się tyle ile jest jego czytelników. W swojej obrzydliwości jest również niezwykle poetycki. Taki Baudelaire, tylko na dużym ekranie.

O ile uwielbiam jednak Baudelaire’a, to Trash Humpers nie mogę zaliczyć do ulubionych filmów. Tak samo jak Baudelaire, Trash Humpers widza rani, jednak blizna po tym pierwszym jest pozostałością po arcydziele, natomiast ta druga przypomina jedynie o za długim seansie w kinie. Bolesne jest to, co oglądamy, ale równie bolesne jest to jak długo musimy to oglądać. O ile Trash Humpers otwiera się z hukiem, to z czasem zapadamy w dziwaczny sen i z oniryczną uległością akceptujemy wszystko bez protestu. A chyba nie do końca o to chodzi w prowokacji…