BLOODRAYNE - Bad Horror Club

Artykuł zawiera spoilery!

Czasami spotykamy na swojej drodze osoby, które zdają się istnieć tylko po to, żeby nas wkurzyć. Często na świat przychodzi młodsza siostra, dla której poświęcacie zupełnie wszystko, a i tak pozostajecie w kółko oskarżani o ciąganie jej lub go za włosy i odprawianie rytuałów voodoo na ich zabawkach. Innym razem zdaje się to być współpracownik w nudnym biurze, dla którego jedynym sensem istnienia jest konkurowanie o zainteresowanie szefa. Poświęcasz więc dnie i noce tworząc najdoskonalsze projekty, tylko po to, żeby on wręczył bliźniaczo podobne dzieło pięć minut wcześniej. Jakkolwiek abstrakcyjnie to dla was zabrzmi, ja czuję, że Uwe Boll istnieje po to, by mnie dobić swoimi nędznymi filmami. By produkować ich coraz więcej i więcej, przez co ja nigdy nie skończę ich oglądać. I kiedy jestem już tak zmęczona złym filmem, że faszeruję się undergroundowym kinem irańskim bez polskich napisów… kiedy obiecuję sobie nigdy więcej nie obejrzeć gównianego horroru i nie dać się na pokuszenie Emmerichowi i Llosie, ta oto twarz nawiedza mnie w koszmarach, mówiąc:

“To ja, Uwe Boll. Wymiękasz tak łatwo? Wyreżyserowałem już dwadzieścia filmów, a w samym 2010 wyjdą kolejne cztery. Taka z ciebie recenzentka złych horrorów? I co powiesz ludziom z Filmastera? Że wymiękłaś po House of the Dead? Hahahahahaha (stereotypowy śmiech złego filmowego bohatera)

Tak więc Bloodrayne.
Bloodrayne jest kolejnym filmem, w którym Uwe Boll udowadnia nam, że można nakręcić film z tysiącem fabuł, jednocześnie nie mając w ogóle fabuły. Rayne jest wampirzycą (nie jest to do końca pewne, bo pije krew, słońce ją parzy, woda święcona cośtam, ale krzyż nosić może) stworzoną w okrutnym akcie gwałtu Bena Kingsleya na jej matce. Jakimś cudem nie dziedziczy genów po żadnym z rodziców i przyodziana w czarno-czerwoną skórę obnażającą umięśnione ramiona i brzuch (albowiem, jak wszyscy wiemy, będąc trzymanym w klatce w cyrku przez całe życie, każdy z nas nabyłby mięśnia) występuje jako jedna z atrakcji na karnawale dziwolągów.
W międzyczasie laska z innego filmu Bolla, Christiano Slaterowo podobny facet i ten aktor z Uwolnić Orkę i Kill Billa (tak, Michael Madsen) udają się na poszukiwanie Rayne. Dowiadujemy się, że chcą ratować dobro jakiegoś miasteczka, w którym władca został opętany przez złe siły (eee… Gondor?), więc jadąc na koniach przez wzgórza i stoki (eee…jeźdźcy Rohanu?) szukają złych wojsk i potencjalnych trupów.

Rayne pewnego dnia robi jatkę lepszą niż w Kill Billu i ucieka z cyrku. Ukrywa się w przypadkowym zakonie, gdzie otrzymuje pożywienie oraz łóżko, jednak nie może się zrelaksować nękana przez kobiece szepty w głowie. Owe szepty prowadzą ją do jakiejś komnaty, gdzie znajduje oko, które pochłania swoim okiem. Okazuje się, że oko jest bardzo ważne, bo mając je Rayne przestaje być wrażliwa na wodę święconą. Jest jeszcze żebro i serce, które też coś dają.

W tym samym czasie Ben Kingsley ma przebłyski przeszłości, w których ogląda siebie gwałcącego matkę Rayne. Motywuje to go do zjedzenia kolejnej dziewicy. Dowiadujemy się również, że ma żebro. Czyli pozostaje jeszcze serce do znalezienia.

Jeźdźcy Rohanu odnajdują Rayne i teraz we czwórkę mordują ludzi i wampiry. Ma być to pretekstem do dostania się do Bena Kingsleya. W pewnym momencie jednak szlag trafia całą drużynę. Okazuje się, że Michael Madsen zabił rodziców brata bliźniaka Slatera i dlatego teraz Slater się z nim trzyma (czy to tylko ja, czy jest to bardzo pokręcona filozofia?). Catherine nie za bardzo lubi Rayne, ponieważ mówi do niej grubszym głosem. Rayne dobiera się do Slatera i mamy więzienną scenę seksu. To wszystko w jedyne pół godziny filmu.

Ojciec laski z poprzedniego filmu Uwe Bolla okazuje się być królem Gondoru. Wymieniają się korespondencją, ale w pewnym momencie on znika z ekranu i nigdy nie dowiadujemy się, czy przeżył czy nie. To, co wynosimy z tej relacji to wiadomość o miejscu ukrycia serca. Catherine odłącza się więc od Michaela Madsena i brata bliźniaka Slatera, żeby zdobyć serce. Nie wiem, dlaczego Rayne ją odnajduje i kradnie to serce, mordując ją. Rayne udaje się z tym sercem do Bena, mając chyba jakiś plan, ale nic z jej plan nie wychodzi. Ratuje ją Madsen i Slater, ale oboje giną. Generalnie, krew się leje, wszyscy giną i wtedy właśnie nadchodzi moja ulubiona scena.

Dziesięć minut przed końcem filmu, Rayne siada na tron, uśmiecha się, my wchodzimy w jej oko i uwaga, uwaga, oglądamy cały film od nowa na przyspieszonym tempie. Przez ostatnie dziesięć minut. Dzięki, Uwe. Już się bałam, że zapomnę jakiejś sceny.

Niektórzy z was pewnie sądzę, że horror jest podgatunkiem filmowym, nie godnym wydawania pieniędzy i marnowania czasu na doń. Ja jednak zawsze uważałam inaczej. Niektóre, takie jak Blair Witch Project czy Paranormal Activity są zwyczajnie bardzo klimatyczne; 28 dni później jest po prostu świetnym filmem o Zombie tak samo jak Rec. Japońskie horrory wprowadzają nas w zupełnie inny wymiar realizmu i nie wierzę, że któremukolwiek z was serce nie zabiło mocniej, kiedy Sadako wychodziła z telewizora. Są też filmy o grupie młodzieży, której psuje się samochód. Dla mnie kino niezwykle rozrywkowe. Horror działa ze względu na użycie pewnych technik narracyjnych, na które jesteśmy wyćwiczeni, żeby reagować. Powiem wam jedno. UWE BOLL NIE POTRAFI ZASTOSOWAĆ ANI JEDNEJ, POWTARZAM, ANI JEDNEJ Z TYCH TECHNIK DOBRZE. Muzyka narasta dramatycznie, kiedy pokazują księżyc; kamera szamocze się w scenach kiedy ktoś kogoś śledzi, psując kompletnie napięcie, które w tym momencie budowałaby stabilna kamera; sceny walki trwają pół godziny i większość z nich jest kręcona na zwolnionym tempie, przez co zdążam zrobić obiad i być nadal na czasie z fabułą jak wracam do komputera; aktorstwo jest drętwe, efekty są drętwe, nastroju nie ma, a fabuła to opera mydlana! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
Dziękuję za uwagę. A teraz pozwólcie mi wrócić do kuracji modernistycznym kinem niszowym afrykańskiego pochodzenia. Bez polskich napisów.